صور هشتگانه حروف جُمل که با نام اولین صورت (ابجد) معروف است. ترتیب حروف صامت یا بی صدا در این نسق همان ترتیب عبری   آرامی است و این امر مؤید آن است که عرب، الفبای خود را از آنان و از طریق نبطیان اقتباس کرده است.^[۱]

حروف اَبجَد شیوه ای برای مرتب سازی حروف زبان عربیاست که بر پایه الفبای اولیه خط فنیقی مرتب شده اند. گاهی این شیوه در شماره گذاری موارد یا صفحات به کار می رود.

حروف ابجد به این شرح هستند: «الف، ب، ج، د، ه، و، ز، ح، ط، ی، ک، ل، م، ن، س، ع، ف، ص، ق، ر، ش، ت، ث، خ، ذ، ض، ظ، غ». و اعداد ۱ تا ۱۰۰۰ به بیست و هشت حرف تقسیم شده است.

برای آسانی ازبر کردن ترتیب این حروف، هر چندتا حرف پیاپی به شکل واژه در آمده و تلفظ می شوند. این واژه ها عبارت اند از: «اَبْجَدْ - هَوََّزْ - حُطّی - کَلَمَنْ - سَعْفَصْ - قَرَشَتْ - ثَخَِّذْ - ضَظِغْ»^[۲] از الفبای ابجد برای متناظر کردن اعداد و واژه ها نیز استفاده می شود. به این ترتیب که برای هر حرف واژه ای که بخواهند به عدد تبدیلش کنند، عدد متناظر را از جدول زیر برمی دارند و اعداد به دست آمده را جمع می زنند. برای نمونه در این روش، واژهٔ «علی» برابر با «۱۱۰» می شود همچنین «یاعلی» برابر با ۱۲۱ می باشد.

همچنین ابجدِ واژگانی مانند سیم، کیف، قُبْح، طالع، کِسِل، سیلی و … نیز برابر با «۱۱۰» می شود.

همزه (أ) و الف (ا) هر یک را به عدد ۱ حساب می کنند و حروفی که به واسطه تشدید مکرر است، یک حرف محاسبه می شوند؛ مثلاً کلمه فَعّال را ۱۸۱ می گیرند؛ چون ف ۸۰، ع ۷۰، ا ۱ و ل ۳۰ است. استثنائاً لام مشدد کلمه الله را دو حرف حساب می کنند. بنا بر این اللّه ۶۶ می شود؛ چون ا ۱، ل ۳۰، ل ۳۰ و ه ۵ است. به همین جهت اللّه را در کتابت با تشدید نمی نویسند؛ چون لام مکرر است و تشدید ندارد. حساب کلماتی همچون اله و رحمن صورت مکتوب است؛ نه ملفوظ (الاه و رحمان). از این رو اله عدد ۳۶ خواهد بود و رحمن ۲۹۸.^[۳]

برخی افراد برای این شماره ها ویژگیهای فراطبیعی قائلند.